Moc Diuka (cz.1)

Od niedawna mamy możliwość podziwiania niesamowitych aktów tworzenia przez Nad-Istoty obdarzone tytułem Diuka. Fenomenem tego tytułu zajął się prof. Ernst Greenberg, socjolog i biofizyk z Megalopolii Londyn. Rozmowę z nim przeprowadził wysłannik GlobalNews, David Craig.

D.C.: Co to takiego ta Moc Diuka?

E.G.: Moc Diuka to specjalny tytuł nadawany przez Nad-Istoty, który uprawnia je do przejścia na jeszcze wyższy poziom mentalny, niż było to możliwe do tej pory. Wiadomo, że zwykły mózg człowieka posiada nieograniczone możliwości, jednak są one wykorzystywane w niecałych 13%. Dzięki Próbie Przemiany i wprowadzeniu do mózgu Delirium, samoistnie można zwiększyć możliwości do ponad 70%, jednak cały czas nikt nie osiągnął dotąd najwyższego pułapu mentalnego i nie wykorzystał w pełni swoich możliwości.

D.C.: Czy Moc Diuka to umożliwia?

E.G.: Sam tytuł oczywiście nie. Podczas czteroletnich badań, przy współpracy z kilkoma Delirycami dowiedziałem się, że oprócz zwykłych ścieżek rozwoju mentalnego, które zostały przez nich opracowane, aby w pełni wykorzystać nowe możliwości, można także podążyć równoległą drogą. Jest to specjalna metoda szkolenia, która zakłada otwarcie nowych kanałów energetycznych w umyśle i rozwinięcie niesamowitych możliwości percepcyjnych, dzięki którym całkowicie zmienia się postrzeganie rzeczy.

D.C: Czy prawdą jest, że szkolenie i tytuł Mocy Diuka można otrzymać za opłatą?

E.G.: Z tego, co mi wiadomo, tak.

D.C.: Czy nie widzi pan w tym zagrożenia, że taka siła może dostać się w niepowołane ręce?

E.G.: Trudno to będzie panu zrozumieć, ponieważ spogląda pan z perspektywy zwykłego śmiertelnika, który nigdy nie będzie posiadać takich możliwości. Oczywiście, sam też jestem człowiekiem i z początku doszły do mnie takie wątpliwości i podzieliłem się nimi z Delirycami, z którymi współpracowałem. Wyjaśnili mi oni, że kwestie moralne nie dotyczą ich w takim stopniu, jak ludzi, ponieważ są oni na zupełnie innym poziomie postrzegania. Ze względu na poszerzoną świadomość nie można powiedzieć, aby mogli nadużywać swoich umiejętności w „złym” celu. Kwestie partykularyzmu już ich nie dotyczą, stąd nie mają oni takich obaw, jak ludzie, którzy mimo wszystko są słabymi istotami.