Geneza Kryształów (cz.1)

Niespotykanego odkrycia dokonano na ziemiach okalających megalopolię Budapeszt. Po jednej z największych w historii batalii, która rozegrała się tam w ostatnich dniach, Deliryc Syntax stojący na czele zwycięskiej armii pośród stert zniszczonych jednostek wyczuł obecność jeszcze czegoś, co było mu całkowicie obce. Nakazał więc przeczesanie pola bitwy w poszukiwaniu nieznanej i niespotykanie silnie emanującej rzeczy. Wkrótce na obszarze najbardziej zaciekłych walk odnaleziono niewielki, symetryczny Kryształ, który mocno oddziaływał na otoczenie, wywołując niezrozumiałe reakcje zarówno u ludzi, jak i działania maszyn oraz urządzeń.

Jednak kiedy Deliryk ujął go w ręce, cała siła emanacji zaczęła skupiać się w jego osobie - wtedy poczuł, że spektrum jego możliwości wyraźnie poszerzyło się. Niektóre fenomeny gwałtownie urosły w siłę, powodując pojawienie się nowych możliwości. Niezwykły kryształ przekazano delirycznym naukowcom, którzy podjęli się zbadania niecodziennego znaleziska. Po miesiącach analiz okazało się, iż nie jest to twór naturalny, lecz artefakt nieznanej cywilizacji, który zawierał w sobie wzór charakterystycznego kształtu, ujawniający się w pryzmacie światła po naświetleniu błękitnym laserem.

Dzięki odczytaniu ukrytych w krysztale treści udało się we fragmentach zrekonstruować historię ich powstania oraz przeznaczenia. Trop prowadził do cywilizacji Azteków i ich miasta Tenochtitlan. Natychmiast wysłano ekspedycję badawczą, która zrobiła dokładne skany świątyni Templo Mayor. Wkrótce w ruinach piramidy odkryto zapisy dotyczące dalekiej przeszłości i zstąpienia na Ziemię boga Tezcatlipoca oraz Huitzilopochtli, którzy będąc rywalami, stoczyli między sobą krwawą walkę. Była to najbardziej zaciekła wojna bóstw w historii. Bogowie w bitewnym amoku miotali się po całym świecie, zadając sobie straszliwe rany, a ich krew zrosiła wiele kontynentów. Wszędzie tam, gdzie krople krwi wsiąkły w ziemię tworzyły się magiczne, boskie kryształy (zwane wtedy deonami), które posiadały różne barwy i kształty, zależnie od tego, z krwi jakiego Boga powstały.

Ludzie zaczęli poszukiwać kryształów, gdyż wierzyli, że dzięki nim zyskają nadludzką moc. Próbowali więc kopać, drążyć tunele i przeszukiwać jaskinie w miejscach, o których krążyły legendy. Nigdy jednak nic nie znaleziono. Sytuacja zmieniła się dopiero, gdy wielki aztecki wódz zaczął swoje podboje. Podania głoszą, że stoczył trzy wielkie bitwy, w których zginęły tysiące ludzi. Po każdej batalii Tlacaelel stawał się potężniejszy, gdyż „jego ciało i umysł opływała krew boga".

Deliryczni naukowcy dokonali własnej interpretacji azteckich legend. Wynikało z niej, że opisywani w podaniach ludowych bogowie to personifikacja dwóch pozaziemskich cywilizacji, które prawdopodobnie stoczyły wojnę o Ziemię. W wyniku walk najprawdopodobniej obydwie strony doznały tak poważnych strat, że musiały się wycofać z naszego globu. Z kolei rzeczone boskie kryształy to zapewne jakieś pozostawione na Ziemi wojenne moduły neuropomocnicze, które aktywują się w efekcie przekroczenia określonego poziomu zbiorowej agresji i przyłączane do świadomości tryumfatora przyczyniają się do wzrostu jego potęgi. Ich działanie opiera się najpewniej na reakcji na określony typ fal mózgowych lub zmianie struktury ektoplazmy. Jednak mimo usilnych starań nie udało się tego ustalić.